Gingers

In de Wulf*, Dranouter

Ons laatste bezoek aan In de Wulf dateert alweer van ruim drie jaar geleden. En nu het (nu al iconische) restaurant van Kobe Desramaults eind dit jaar de deuren sluit, kunnen we gewoon niet anders dan een tafeltje boeken. Het zal ons derde (en spijtig genoeg ook laatste) bezoek zijn aan dit unieke restaurant.

Zeggen dat een etentje bij In de Wulf een totaalbelevenis is, is zeker geen overdrijving. Eerst heb je de rit ernaartoe, die je de laatste kilometers langsheen velden en weilanden brengt en waarbij je steeds flirt met de Noord-Franse grens. Nadat je geïnstalleerd ben in één van de homey kamers, die destijds dienst deden als schuur en stalling, kan je een welkomstdrankje nuttigen (vandaag is dat een vlierbloesemsapje). Daarna trek je best comfortabele schoenen aan voor een rustgevende wandelingen in deze prachtige uithoek van West-Vlaanderen. En voordat je aan het echte werk begint, kan je kiezen tussen een verfrissende regendouche of een rustgevend bad (in een houten kuip).

Wat kan je verwachten van een avondje In De Wulf? Een spervuur van kleine, uitgepuurde gerechtjes p basis van lokale producten en die door chefs ingezet worden. De chefs zijn van internationale makelij (en meestal van het hipster type) waardoor de voertaal Engels is.

We zijn er klaar voor! Voor we aan het feestmaal beginnen, krijgen we een korte rondleiding door de keuken waar kreeften en kippen wachten om vakkundig gegrild te worden, er aan de koude kant naarstig de hand gemise-en-placed wordt en Kobe de vloer dweilt. De sfeer lijkt best ontspannen te zijn, wat ons niet evident lijkt op een volgeboekte zaterdagavond. Langsheen de koelkasten met geaffineerde kazen en boter die die de kaasaroma’s opneemt, begeleidt de maître ons naar onze tafel – dezelfde als bij ons eerste bezoek (en volgens onze bescheiden mening, het beste tafeltje in de zaal). Jammer dat het vandaag nogal koud en winderig is, want het terras ziet er uitnodigend uit. Maar we zitten hier goed.

Klinken op een mooi weekend én op de 40ste verjaardag van Christophe (!!) doen we samen met zijn mama en broer. Voor de jarige is dat met een duindoornbes gin en een Pink Grapefruit gin van Sacred voor mij. De T is Fever Tree.

Nu ons alcoholverbruik de laatste maanden op een laag pitje staat en we dus niet meer zo ‘getraind’ zijn, twijfelen we of we de aangepaste natuurwijnen nemen – we weten dat deze naar het einde van de avond zwaar kunnen doorwegen. Maar hey, we zijn hier nu toch en op strompelafstand van onze kamer, dus we wagen het erop. Een keuze die we ons niet zullen beklagen want de wijnen zijn prima uitgekozen door de sommelier van dienst, een Zweeds ginger die zich door de zaal beweegt als een elf met een pretpil op – erg amusant als hij weer eens aan tafel verschijnt.

Het 15-gangen menu opent met 4 snacks:

Crudités, oester miso

Vlezige tuinbonen, gepekelde koolrabi en komkommer kunnen we dippen in een zalige crème van gefermenteerde oester.

Makreel

Een sappig stukje gerookte makreel. Mooi gegaard en gebrand. Zo zouden we wel wat meer willen.

Bloemkool, ijzerkruid, karnemelkse kaas

Het tarteletje van bloemkool en ijzerkruid is erg fris en aangenaam zurig.

Het ei

Voor het ei heeft Kobe zich laten inspireren door de signature dish van Alain Passard (Arpège***). Deze versie bestaat uit een zijdezachte custard, huisgemaakte zure room en bieslook. Even simpel als geniaal.

Nu we opgewarmd zijn, gaan we over naar de ‘eigenlijk’ gerechten:

Haring, mierikswortel

Een fris slaatje van mierikswortel geeft het nodige contrast voor de ietwat zurig vette smaak van haring bedekt met een dun velletje varkensvet.

Langoustine, roos

Met veel goesting neem ik het ‘balletje’ van rauwe langoustine en rozenblaadjes in mijn mond, maar het plezier is van korte duur: in plaats van een fijne, zoetige smaak bots ik op een slijmerige, modderige smaak. Christophe zijn exemplaar is prima, dus ik heb blijkbaar malchance.

Sluimererwten, augurk, dragon

Fijngesneden sluimererwten, licht gepekelde augurken, dragon en Oost-Indische kers. Veel meer heb je niet nodig om subliem vegetarisch gerechtje op tafel te zetten.

Als extraatje krijgen we eveneens een verrukkelijke flammekueche met geitenkaas, zure room, ui en mierikswortel.

Kreeft uit Oosterschelde

En dan nu het gerecht van het jaar: Oosterscheldekreeft in een sausje van eigen nat, opgewerkt met goeie boter. Het zoete kreeftenvlees is van prima kwaliteit en perfect gegaard. En dat sausje… Absoluut zalig! Hierbij verbleekt zowat ieder kreeftengerecht dat ik ooit gegeten heb.

img_5069

Raap

We zijn nog maar net bekomen als het volgende gerechtje ingezet wordt. Alweer een vegetarische topper op basis van raapjes met een lichte mousselinesaus, een frisse vinaigrette en verse kruiden.

Tarbot, stekelbes

Een keurig gegaard stukje tarbot wordt vergezeld door een mooi sausje op basis van stekelbes. Geen hoogvlieger, maar keurig gesmaakt.

Agnolotti, kruiden, gerookte varkensbouillon

De pasta van de agnolotti is net iets te dik en de vulling wordt gedomineerd door (de verkeerde soort) munt. De bouillon, voor mij één op basis van champignons, is lekker intens.

Lam, spitskool, munt

Het vleesgerecht kent hoogtes en laagtes. Aan één kant van het bord, drie zalige stukjes lamsvlees – zacht en vol van smaak. Maar aan de andere kant van het bord leidt de munt opnieuw teveel af. De spitskool is lekker, maar wordt overheerst voor de munt – opnieuw diezelfde ietwat bubblgum-achtige munt. Spijtig.

Wijting, courgette

De niet-vlees versie van het hoofdgerecht bestaat uit wijting met courgette. Helaas is de vis sous-vide gegaard waardoor ik volledig afknap op de textuur. Aangezien ik mijn vis amper aangeraakt heb, staat de maître erop dat ik een nieuw gerecht krijg – tegenpruttelen haalt niets uit.

Persoonlijk bordje – à la minute bereid door de chef

Even later krijg ik een bordje met langoustine, artisjok en erwt. Speciaal voor mij door Kobe klaargemaakt – ik voel me oprecht gevleid én laat het me smaken. Een topgerechtje. Simpel, to the point, en barstend van lekkere, diepe smaken.

En dan nu tijd voor de desserts.

Komkommer, moerasspirea

Framboos, schijfkamille

Klaproos, chocolade

De desserts zijn stuk voor stuk mooie, smakelijke bordjes die misschien net wat minder verrassen dan verwacht, maar zeker een waardige afsluiter vormen.

We kwamen om een laatste keer te genieten, en dat hebben we ook gedaan. Net als vorige keren blijft In de Wulf een totaal ervaring, een culinair avontuur waarbij pure smaken en lokale seizoensproducten centraal staan. We hadden misschien gehoopt op net iets meer verrassing en boldness. De keuken van In de Wulf vandaag en drie jaar geleden lijkt misschien minder geëvolueerd. Maar goed, waarom een winning formula aanpassen? We kijken in ieder geval al erg uit naar Kobe’s volgende culinaire zet, en In de Wulf zal altijd één van de mooiere culinaire herinneringen blijven. Waarvoor dank!!

 

Afrekening: €772 (voor twee, inclusief overnachting in luxe kamer met ontbijt)

Wulvestraat 1 – 8950 Heuvelland (Dranouter) – Tel: 057/44.55.67

http://www.indewulf.be/

 

 

Advertenties
Dit bericht is gepubliceerd op juli 2, 2016 om 3:28 pm. Het’is opgeslagen in Uncategorized en getagd als , , , , . Markeer de permalink als favoriet. Volg hier alle reacties met de RSS feed voor dit bericht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: